Afkijken

Jaren geleden toen ik nog op het voortgezet onderwijs zat en zelfs op het basisonderwijs was ik een extreem luie leerling. Wanneer ik kon afkijken of de boel kon bedonderen dan deed ik dat.

Ik was goed met antwoordenboekjes en het fotografisch onthouden van de volgende bladzijdes.
Handen schreef ik vol en het leren van proefwerken deed ik door spiekbriefjes te maken die ik niet nodig had want die kon ik immers onthouden.
Op de MEAO maakte ik gebruik van minuscule spiekbriefjes die onder mijn ring-, middel-, en wijsvinger pasten en scheef met een pen die hele fijne letters kon produceren, voor andere mensen niet te lezen in tegenstelling tot mijn getraind oog. Het kwam er altijd op neer dat ik de briefjes niet nodig had maar voor mijn zelfvertrouwen en zekerheid had ik ze nodig.
Totdat ik een keer betrapt werd naar jaren succesvol te zijn. Een docent wilde een andere leerling betrappen maar Tamara met een niet zuiver geweten, gooide haar arm in de lucht en liet het briefje zien. De docent was een beetje geschockeerd en vertelde mij later dat de persoon achter mij afkeek. Hij had zich ook afgevraagd of het een spiekbriefje was want hij kon het niet lezen, hoorde ik later.

Nu ik zelf docent ben ken ik alle trucjes uit de spiekscene. Tevens heb ik een extra zintuig die mij waarschuwt wanneer iemand spiekt. Eén leerling heb ik nooit op spieken kunnen pakken terwijl zijn maten mij verteld hadden dat hij altijd afkeek. Ik vraag mij het volgende af, óf hij deed stoer tegen hen en leerde óf onthield goed óf hij was een master in spieken. Ik zal het hem binnenkort eens vragen.

Ik zie leerlingen af en toe bedenkelijk kijken hoe ik ze weet te betrappen. Ik maak er altijd een scene van en vertel ze dat ik een master was en dat ze van goede huize moeten komen om mij te overtreffen. Heerlijk arrogant doen maar ik houd van theater in de klas, zolang ik de regie heb.
Een leerling die altijd afkijkt wanneer er moeilijke sommen zijn tijdens een wiskunde toets, kijkt altijd stiekem op zijn mobiel. Vaak betrap ik hem maar krijg dan een discussie over dat de telefoon trilde of dat zijn moeder sms’te enzovoorts. De mobieltjes zijn een doorn in het oog voor de docent. Non stop het onderwerp dat lijdt tot vervelende discussies. Mijn wens is dat ouders beter straffen en afspraken maken met de kinderen en de docent. Wanneer ik leerlingen  zou schorsen, houd ik één leerling over in de klas en is dus niet de oplossing. Innemen is ook geen optie want voor ik het weet let ik even niet op de voorraad en verdwijnen ze op mijn verantwoording. No thank you m’am.
De leerling waar ik het over had moest van de week tijdens de toets naar het toilet. Alert dat ik was liet ik het toe, want ik wilde hem toch echt een hak zetten en liep naar zijn tafel om te kijken waar hij was. Er stond een rekensom zonder antwoord dus ik wist genoeg. Deze leerling was tegen over het lokaal naar de wc gegaan dus ik liep naar de deur en keek door het raampje en ik zag hem pontificaal driftig op zijn mobiel typen. Hij keek op en kleurde rood. Voor de eerste keer geen discussie, op heterdaad betrapt en hij werd even goed afgestraft door de klas. ’Hoe kon je zo stom zijn, ga dan in het toilet staan en niet bij de wastafel.’

Ik moet inwendig altijd zo lachen om het afkijken, ik herken de trucs en zie het gedrag voordat ze gaan spieken. Ik voel het ook gewoon wanneer ik op moet kijken en trek dan altijd een gek gezicht of vuur geacteerde bliksemschichtjes met mijn ogen. Het maakt mijn beroep extra leuk omdat ik mijn jonge zelf regelmatig tegenkom en dan vreselijk moet lachen want jongeren denken dat ze slim en onsterfelijk zijn op school en dit dacht ik immers ook.

Fijn weekend,

Lfs Tam

Bron foto's: weheartit.com