Facebook heb ik al enkele jaren omdat ik ooit bij een Britse groep zat voor mensen met Alopecia.
Zij maakten gebruik van Facebook en na een beetje tegenstrubbeling heb ik mij ook aangemeld.
Hyves was erg populair maar dat had ik niet en heb ik maar erg kort gehad want ik vond Hyves horror.
Een tijdje ben ik van Facebook af geweest en daarna heb ik een nieuw account aangemaakt, de Britse Alopecia groep, Alopecia UK online, viel uit elkaar door een paar relschoppers en ik wilde contact blijven houden met mijn Britse vrienden. Pas veel later kwam Facebook op in Nederland. Eerst de studenten en mensen met een internationaal netwerk en daarna drupte het heel Nederland binnen.
Het laatste jaar zijn ook bijna al mijn collega’s op Facebook te vinden en hier krijg ik een beetje dubbele gevoelens door. Wat moet ik er toch mee?
Ik wil mijn privé gebeuren deels scheiden met mijn werk gebeuren. Ik bevind mij al 5 dagen op het werk en die paar uurtjes thuis per dag is van mij. Met sommige collega’s heb ik natuurlijk een band mee maar niet met iedereen.
Even heb ik iedereen geaccepteerd maar door allerlei gebeurtenissen op het werk besloot ik om iedereen eraf te knikkeren, behalve de mensen die ik al voor de hype op Facebook had.
Daar zijn nog een paar collega’s bij gekomen die ik vertrouw en zaken goed kunnen scheiden.
Het viel mij op, voornamelijk toen ik een blauwe maandag Hyves had, dat ik mij ging ergeren aan collega’s. Ik wilde veel dingen niet van ze weten, althans niet met foto’s en dergelijke en heb toen Hyves uit mijn systeem gegooid maar langzaam kreeg ik dezelfde twijfels bij Facebook.
Omdat ik dus onderscheid maak tussen collega’s voel ik mij toch enigszins ongemakkelijk wanneer zij zich weer opnieuw aanmelden, en ja, dit gebeurd!
Ik weet dat Facebook privacy opties heeft en dit heb ik geprobeerd in te stellen, maar vaak vergat ik statusupdates te onderscheiden voor mijn ‘vrienden’ en idem dito voor mijn foto’s.
Facebook werd een deeltijdbaan en dat is dus niet de bedoeling in mijn vrije tijd.
Foto’s waar ik vol opsta post ik al niet meer op Facebook en alleen mijn instagramfoto’s halen het en dat account heb ik open voor de hele wereld.
Hoe gaan jullie om met Facebook en collega’s en/of Facebook en mensen bij wie je twijfelt?
Lfs Tam
bron foto’s : facebookcraze.com,rvoice.co.uk
buzzing, collega's, dilemma, discussie, facebook, omgaan met sociaal netwerk, onderscheid, social netwerk, werk
Ik heb ook getwijfeld over mijn collega’s op Facebook, maar heb het toch wel gedaan
Helaas heb ik geen baan meer, dus heb ik ook geen collega’s. Wat in de meeste gevallen een zegen is:)
Nee, ik zou die mensen niet als Facebookvriend willen hebben. Het is al erg genoeg dat mijn voetbalvijanden alles lezen en kritische stukjes naar het bestuur mailen!
Natuurlijk zou ik een slotje kunnen zetten op mijn stukjes, maar dan kunnen lezers die het goed met me voor hebben er ook niet bij!
Jeetje zeg, sommige mensen, maar je raakt wel de gevoelige snaar, het doorvertellen.
En iedereen gebruikt facebook ook op een andere manier, ik wil best nog wel eens persoonlijk worden.
Ik heb één iemand van wie ik helemaal gek werd op facebook, want die plaatste om de minuut plaatjes en dingen. Maar nu heb ik ingesteld dat ik haar statusupdates niet meer kan zien haha. Maar nee, ik zet niet zoveel op Facebook, alleen mijn blogupdates en dergelijke. Heel soms foto’s.
Het scheelt als je niet zoveel meer op facebook plaatst, vandaar dat ik een beetje aan het dubben ben, mijn soms persoonlijke facebook was er al voordat Jan en alleman ging feestboeken
Ik heb mijn Facebook eigenlijk alleen aangemaakt als verlengstuk voor mijn blog. Ik volg uitgeverijen, auteurs etc. om up to date te blijven met boekennieuws, maar aan updates van collega’s heb ik niets voor mijn blog, dus daarom voeg ik hen niet toe. Dat heb ik ook duidelijk uitgelegd.
Dat is ook handig, heel even dacht ik er over na om een tweede persoonlijke pagina aan te maken, maar daar maak ik het mijzelf alleen maar moeilijk mee,net zoals ik eventjes hyves had en meer tijd kwijt was om er af en toe wat op te zetten.
Ik vind dat dus ook erg moeilijk. Ik hou het erg gescheiden en vertel ook veel niet op mijn werk. De laatste tijd heb ik ook veel collega’s op mijn Facebook gekregen en daardoor doe ik nu ook heel weinig met Facebook. Ik post heel weinig over mijn leven nu.
wat herkenbaar. ik ben daar heel duidelijk in: werk en prive houd ik strikt gescheiden. heb geen collega’s in mijn lijst Ik krijg soms wel vriendverzoeken maar dan wijs ik ze af en zeg ik ze: ja ik houd werk en prive gescheiden
doen ze niet overigens gelukkig niet moeilijk over
Ook hier: herkenbaar! Ik heb heel bewust geen enkele collega op Facebook of Twitter en ik geef hen ook nooit de URL van mijn website. Tuurlijk, met goed Google werk kunnen ze die laatste uiteindelijk wel vinden, maar ik loop er niet mee te koop. Ook als ik ooit iets schrijf over mijn baas of collega’s, zet ik een slotje op die blog. Je kunt niet voorzichtig genoeg zijn en ik ben altijd iemand geweest die privé en zaken gescheiden houdt. Ik heb ook weleens een collega gehad die op kantoor vroeg waarom ik zijn volgverzoek voor Twitter had geweigerd (ook daar heb ik dus een slotje op). Toen heb ik heel vriendelijk gezegd dat het niets persoonlijk is, maar dat ik privé en werk heel strikt gescheiden hou. Hij begreep het en deed er verder niet raar over.
Het slotje is een goed idee, want soms wil ik best wat schrijven maar ik durf het niet meer,niet dat ik grove dingen zou beschrijven maar alleen bij mijn gevoel over iets vind ik het al lastig.
Het is moeilijk inderdaad… ik heb ook collega’s op FB, maar let natuurlijk wel op, wat ik post. Ik heb er namelijk ook een hekal aan als mensen zeggen; ja ik las het fb.. jij had vroeg weekend (uhm ja daarom was ik maandag van 9 tot 8 s’avonds aan het werk arrghh)